Gilbert Classic

De Vachtjes die aan de start verschijnen van een toertocht, begint naarmate
het seizoen duurt uit te dunnen. Alleen Rein en Jelle waren naar Aywaille
afgereisd voor de Gilbert Classic. Gilbert en kompanen waren om 08:00 al
vertrokken. Tegelijkertijd waren de afgevaardigden van de Vachtjes de fiets
nog in elkaar aan het monteren. Rond half negen vertrokken ze voor de
166 km durende tocht met perfect weer.

Na het “warmtrappen” van welgeteld drie kilometer mochten ze de eerste
pukkel van de dag op. De befaamde Côte de la Redoute. Deze kuitenbijter
met stijgingspercentages van 20% zit meestal aan het einde van een tocht
maar Gilbert vond het plezant om de Redoute maar gehad te hebben. Jelle
en Rein dus niet! Na deze beklimming kwamen er nog drie wat mindere
klimmetjes waar de hartslag wat lager kon blijven om uiteindelijk bij kilometer
44 de eerste stop tegen te komen. Hier werd onderling afgesproken om niet
meer bij groepen aan te sluiten die voor ons achterlijke snelheden halen. Er
kwamen namelijk nog genoeg zware kilometers aan, zoals de Gilbert Classic
betaamt.

Na de eerste stop werd op een hoog tempo naar Nederland toe gereden.
U snapt natuurlijk welke berg in de Gilbert Classic niet meer mag ontbreken
na het WK. Ondertussen werd toch weer aangepikt bij een groep die een
mooi tempo onderhielden. De groep bleek in het vlak toch danig beter te
functioneren op een fiets dan wanneer we de belangrijkste helling van
Valkenburg op moesten. Na bewezen diensten gingen de Vachtjes hun
eigen weg naar de tweede stop van de dag. Naar de bevoorrading toe, die
gelegen was op 86 km van de route, werd bijna het eerste
wegbewijzeringsbordje van dit jaar gemist. Jelle reed zo lekker naar een
groepje toe dat hij vergat de bordjes te bestuderen wat resulteerde in een
bijna rechtdoor in plaats van linksaf. Rein bleek oplettender en attendeerde
Jelle met een hoop blèren dat hij toch echt linksaf moest.

Na de 2^e stop mochten we een stukje gaan afdalen waar verschillende
personen zich aansloten achter de ruggen van de Vachtjes. Met een vaartje
van 33 km/u werd er weer koers gezet richting België. We bleken toch een
behulpzaam Belgisch koppel gevonden te hebben die ons wilde helpen met
het tempo hoog te houden. Toen de Vachtjes voor de tweede keer een
lange beurt hadden gedraaid zakten ze uit naar achteren. Hier bleken Jelle
en Rein ineens achter een nogal in het rood-zwart stekende BMC’er te zitten.
Is dit een echte vroegen Jelle en Rein zich af. Het bleek om Klaas Lodewijck te
gaan die met een kompaan reed die niet zulke goede benen had. Toch mooi
om te zien hoe pro’s op een fiets zitten. Op de eerste heuvel na de bevoorrading
moest Klaas “lossen” omdat hij het ongenadige tempo van de Vachtjes niet kon
bijbenen. U zult begrijpen dat we na de Côte de Richelle weer alleen zaten. De
benen begonnen na de 100 km grens toch al meer pijn te doen en vooral na een
voor Jelle en Rein onbekende klim: Rue Joseph Leclerq. Na een lange afdaling ga
je stel op sprong een pukkel op met stijgingspercentages van 18%. Dit was heftig
en de derde stop van de dag op 122 km werd dan ook als welkom ervaren. Het
gemiddelde lag hier nog op 27,36 km/u wat voor Vachtjes begrippen zeer behoorlijk
is.

Het bleek net als voorgaand jaar dat het venijn hem in de staart zat. De laatste
44 km werden aangevangen met al pijnlijke benen en dit werd niet minder gezien 
het nog komende parcours. Vooral de combinatie van Côte de Chambralles en Côte 
de Niaster werd met angst en beven tegemoet gezien. Op de eerste twee van de 
vier hellingen bleek Rein het tempo van Jelle nog bij te benen. Op het moment dat 
de Côte de Chambralles werd aangevangen moest Rein op het eerste 20% stuk diep 
in de buidel tasten, vond nog enkele euro’s en verzilverde zijn parkeerticket. Lijdzaam 
moest hij toezien hoe Jelle afstand van hem nam. Deze exercitie werd nog een keer 
herhaald op de slotklim van de dag de Côte de Niaster. Totaal moegestreden maar 
voldaan kwamen Rein en Jelle binnengereden met een gemiddelde van 26,07 km/u in 
Aywaille.

De persvoorlichter

Datum 28 april 2013

Sfeerimpressie: http://sport.be.msn.com/laphilippegilbert/2013/nl/nieuws/

Statistieken Gilbert Classic:

KM:                         166,40

Gem KM:                                  26,07

Hoogtemeters:         2.607

Om 05:30 uur ging zaterdagochtend de wekker, waarom, zullen veel mensen zich afvragen,
ga je er op je vrije dag zo vroeg uit?! Uiteraard om weer een tochtje te fietsen. Er stond, na
de AGR (Amstel Gold Race) van vorige week, wederom een echte klassieker op het
programma, Luik-Bastenaken-Luik. De volledige afstand (270 km) is nog steeds een beetje
te veel van het goede voor de Vachtjes dus werd de 160 km. het doel van de dag.

Rond 08:00 uur waren de Vachtjes (Rein, Ari en Jelle) present bij de start en na het ophalen
van de stuurbordjes, een laatste toiletstop, etc. kon de kilometerteller iets voor half 9 op
‘ 0’ worden gezet om zo af te gaan tellen naar  de 160 die er uiteindelijk op moesten komen
te staan.

Bij de start was het al gezellig druk.

Op het routekaartje konden we zien dat er tot aan de eerste rustpost, op 48 km., geen
klimmetjes in het parcours zaten. Officiële klimmetjes dan want we hebben de weg
toch wel degelijk regelmatig op zien lopen tot percentages van 6%. En dan niet voor
enkele honderden meters maar gewoon kilometerslang! Oftewel wegen waar we in
Nederland alleen maar van kunnen dromen (sommige van ons dan ;-)). Tot aan die
rustpost hebben we onszelf  relatief rustig gehouden en uiteraard gespaard voor alles
wat nog komen zou…

Na de rust begon het zonnetje ook nog te schijnen dus het beloofde een mooie dag te
worden. Helaas merkte Ari dat zijn achterband na ongeveer 200 meter na de rustpost
toch wel erg zacht stond. Dus maar weer rechtsomkeert gemaakt naar de Mavic stand
om alles even na te laten kijken. De mecanicien van dienst kon ook niets vinden dus
werd de band weer tot 8 bar opgepompt en konden we onze weg vervolgen.

De heuvels (en ook de wegen die men in België dus ‘vlak’ noemt) volgde elkaar nu snel
op en dat was dan ook al snel te merken in de benen. Maar al met al zijn we slechts
zelden ingehaald op de heuvels en daar houden we wel van J. Als bewijs kan een ieder,
via het startnummer, op de website van LBL opzoeken welke tijd de Vachtjes op de
belangrijkste 4 heuvels hadden (ten opzichte van de andere 6.000 (!) deelnemers).
Ondertussen bleef Ari zijn achterband om de zoveel tijd weer leeglopen wat ons de
nodige ‘pomp pauzes’ heeft opgeleverd:

Na de 3^e rustpost, bij het inmiddels bekende bruggetje (zie foto onder), wisten we dat
de ergste heuvels gingen beginnen. Te beginnen met La Redoute, 1,7 km. lang met een
gemiddeld stijgingspercentage van 9,7% en een maximum  van 20%! Even na de Redoute
was Ari zijn achterband dan toch echt lek en moest er dus gewisseld worden. Aangezien
Ari geen binnenbandjes bij had kon deze ‘geleend’ worden van Jelle.

Na onze weg vervolgd te hebben gingen we richting en over een minder bekende heuvel.
Na enkele kilometers sloeg het noodlot weer toe bij Ari, voor de 2^e keer lek! Ditmaal moest
Rein zijn binnenband, met lang ventiel vanwege de nieuwe velgen, afstaan. Met wat hulp van
een Mavic wagen (hebben we al eens gezegd dat Belgen als beste toertochten kunnen
organiseren? Anders bij deze!) konden we op weg richting Luik om daar nog ‘even’ de Cote de Saint
Nicolas te overwinnen om daarna dan toch echt terug naar de finish te mogen rijden.

Uiteindelijk waren we rond 16:30 uur binnen. Uiteraard totaal gesloopt maar na een paar minuten
heerlijk in het gras in het zonnetje te hebben gezeten uiteraard al weer met sterke verhalen over
de zojuist gereden koers en zo mogelijk nog sterkere verhalen over de koersen die nog komen gaan.
Te beginnen met de Philippe Gilbert Classic volgende week zondag.

De statistieken van LBL:

Kilometers: 163,28

(    Fiets)Tijd: 6 uur, 30 minuten en 48 seconden

Gemiddelde snelheid: 25,07

Hoogtemeters: 2.667

Verbruikte calorieën: 4.034

Datum: zaterdag 20 april

Auteur: persvoorlichter W.V. de Vachtjes

Afgelopen weekend was het eindelijk zover, de zon en warmte! Ook al is het een magare 20 graden, voor ons nederlanders is het momenteel een goddelijke temperatuur! Ikzelf was een weekend genieten met het gezin op een Lam(b)(d)al park, beetje zwemmen, klauteren met zoonlief door de speeltoestellen en natuurlijk lekker eten en drinken. Natuurlijk dacht ik ook aan onze helden die de amstel gold race aan het rijden waren. als een van hen nog puf over heeft om een verslag te maken dan zie ik deze graag tegemoet!

BIj terugkomst van de mini-vakantie kon ik het niet laten om de eerste rit van het seizoen in de korte broek te rijden. Nadat Marielle haar rondje hardlopen had gedaan, heb ik snel omgekleed om nog een korte ronde te maken. Eenmaal in de schuur bleek de schade van de rit van afgelopen donderdag met de turfrijders niet te mild, weer een lekke band en een gat van anderhalve cm in de buitenband, dat heb je als je in een groep rijd en niemand waarschuwt voor een kuil in de weg. Maar ik mag niet klagen aangezien de persoon achter door diezelfde kuil op zijn snuffert ging en veel meer schade had dan een lekke band. DUs snel de andere wielset erop gezet en gas! Ondanks de harde wind tegen op de heenweg was het puur genieten in de zon, ik heb het geen moment koud gehad (hoe anders de afgelopen tijd!) Donderdag hoop ik mijn fiets weer opgelapt te hebben om aan te vangen bij de turfrijders, hopelijk wordt er deze keer wle bijtijds gewaarschuwd voor diepe kuilen in de weg!

Klassieker van het goede doel

Zaterdag 6 april was uiteraard de dag die volledig in het teken stond van het surprise feestje voor de 30e verjaardag van Peter. Maar omdat dat feestje pas om 18:30 uur begon besloten Jelle en Suzanne een tochtje in België te gaan fietsen, de Klassieker van het goede doel dus. De 100 kilometer stond deze dag op het programma. Eenmaal bij de start aangekomen bleek het een behoorlijk populair tochtje te zijn gezien de drukte. Dit had dan wel weer als voordeel dat we lekker in groepjes konden rijden en zo niet al te veel kopwerk in de winderige polders hoefden te doen. Het was een echte Vlaamse koers met veel draaien en keren over kleine smalle landweggetjes en uiteraard met de nodige heuvels die bedwongen moesten worden. Uiteindelijk was het een heerlijk tochtje die weer super goed georganiseerd was. Daar kunnen de Nederlandse organisatoren echt nog iets van leren!

Voor de liefhebber nog wat statistieken:

• Kilometers: 107,6

• Tijd: 3 uur en 56 minuten

• Gemiddelde snelheid: 27,16

• Hoogtemeters: 1.053

• Verbruikte calorieën: 2.463

(zie "Fotos" pagina voor alles fotos van deze tocht!)

Zou het dan eindelijk een lekker fietsweekend worden? Dat was de vraag die we ons stelden vorige week. Dat het weer koud zou zijn wisten we, maar daar zijn we inmiddels aan gewend. Maar de nattigheid en harde gure wind van de afgelopen weken zou nu toch wel uitblijven?

Vol goede moed werd de tocht ingezet naar Landgraad. De heren Rein en Jelle die de 160 zouden gaan rijden omdat ze uitdagingen als Les Troix Ballons en Marmotte op hun lijsthe hebben staan voor 2013, waren nog vroeger vertrokken. Peter, Frank, Sandra en Suzanne zouden de 120km gaan trotseren. Ver genoeg in deze kou was het motto.

De sensor van de auto gaf na een uur rijden nog steeds -2 aan, brrr dat wordt weer afzien de eerste kilometers. Eenmaal in de buurt van Landgraaf brak onze spreekwoordelijke toverlamp: Sneeuw! In de berm lag op sommige plaatsen nog enkele centimeters sneeuw, en er begon ook wat nattigheid op de voorruit de verschijnen. Gevreesd werdt weer voor een barre tocht.

Klappertandend kleedde we ons om op de parkeerplaats die voor toertochtbegrippen erg leeg was, welke gek gaat er danook fietsen met dit weer. Eenmaal de startbewijzen opgehaald in de heerlijk warmgestookte hal van het Skidome Center moesten we er toch aan geloven.

De eerste kilometers waren zoals verwacht erg koud, gelukkig hadden we de wind in de rug en liet het heuvelige landschap niet te lang op zich wachten. Op een lekker tempo fietsten we met 4en de eerste tientallen kilometers weg, kletsend over de voorgaande week, het werk, en natuurlijk over Peter die volgende week de 30 gaat passeren (schijnt dat je dan pas gaat pieken op de fiets, dus ben benieuwd)

Na een 30km kwamen de eerste, onbekende, heuvels. Ideaal trainingsparcours, met niet al te lange, niet al te steile klimmetjes. Ieder nam op eigen tempo de klimmetjes, waarna de tocht weer gezamenlijk werdt vervolgd. Na zon 50km waren we ervan overtuigd dat we de rustpost toch moesten naderen. Omdat de klimetjes zich nu in rap tempo opvolgeden waren we er ook aan toe. Peter, die inmiddels zijn 2e reepje had weggewerkt, kreeg namelijk al verhongeringsverschijnselen.

Pas na 65km trappen kwamen we in Valkenburg aan waar de rustpost lag. Een karig tentje met wat banenen en snelle Jelle's is normaal niet wat je verwacht voor 20 euro inschrijfkosten, maar ach, dan plunderen we de banenen en snelle jelles maar even... Na 3 minuten op het terras gezeten te hebben zijn we toch maar naar binnen gegaan omdat het gewoon veel te koud was. Eenmaal een bakje koffie op konden we weer klappertandend de  tocht gaan rijden.

Inmiddels was duidelijk dat het de enige top was die we zouden krijgen. Terwijl de heuvels bleven komen en deze en gene het steeds zwaarder kregen, zijn we toch langzaam gaan aftellen naar de 120km. Helaas bleek na 110km in de benen dat we nog even snel de eyserbosweg en kruisberg over moesten. Maar natuurlijk trotseerden we ook deze klimmetjes, waarna we na 130km uiteindelijk de Skidome weer zagen liggen. Uiteindelijk 135km gereden en moe maar voldaan weer in de auto richting huis!

Jelle en Rein hadden nog een whatssappje gestuurd met de mededeling dat ze er 135 op hadden zitten en nu onderweg terug waren. Dit gelezen te hebben hadden we allemaal medelijden met de jongens, ze moesten echter nog 25 kilometer door de ekou en wellicht was het voor hun ook nog 15km langer zoals dat bij ons het geval was. Later bleek het berichtje verkeerd te zijn gelezen: ze hadden toch de 135km maar gereden en waren IN DE AUTO op weg naar huis.....geen medelijden dus :-)

GEK: zo werden we genoemd door deze en gene omdat we van plan waren de veluviatocht in Wageningen te gaan rijden! Echter met een pittig toerprogramma voor de kiezen in 2013 moeten er toch echt kilometers gemaakt worden. 

Dat het koud zou zijn wisten we wel, daar is in de media genoeg op gehamerd. Met de vaseline van Rein en de toe warmers van Frank moesten we er toch echt aan geloven. De wind, wat was toch wel de grootste boosdoener van de dag, hard, schraal en vlagerig!

Voor de zaterdag stond eigenlijk de 150km van de ename classic op het programma, na de vooruitzichten is besloten het dichterbij huis te zoeken en naar de veluviatocht te gaan. Hier zouden we de 115km over de heuvelrug gaan rijden wat ook wel de mini hel van de heuvelrug genoemd word. Eenmaal aangekomen en 1 stap uit de auto gezet te hebben, werd het idee om de 70 maar de rijden ipv de 115 door iedereen als aangenaam beschouwd. 

Na in het eigen clubgebouw van de organiserende WTC ingeschreven te hebben, kon de tocht aanvangen. Het grootste geluk van de dag was dat van de in totaal 200 deelnemers er zon 50 tegelijk met ons vertrokken. Al snel bleek dat de wind schuin van voor kwam en dat er nauwelijks van wielrennen gesproken kon worden. Door de rukwinden werden de renners over de gehele rijbaan geblazen en snelheden van boven de 28 per uur werden niet gehaald. 

Gelukkig reden we al snel richting de heuveltjes, hier gaat het niet om de wind of de kou maar puur om de benen. Korte  steile en lange minder steile klimmetjes werden afgewisseld. Hier voelen de vachtjes zich op hun best en de groep van 50 man werd flink uitgedund. Eenmaal bij de splitsing tussen de 70 en 115km werd niet meer getwijfeld, 70 it is! Bijkomend voordeel bleek dat gelijk na deze splitsing de rustpost was en we ons konden opwarmen bij de kachel onder het genot van een bak koffie en appelgebak!

Na de pauze konden we meteen weer een heuveltje op waardoor we meteen weer warm waren. Echt koud hebben we het niet gehad mede dankzij dit soort klimmetjes waarop je je lekker warm kunt trappen. Als een ware kopman liet Peter zich tijdens de klimmetjes wat afzakken om later de kunnen pieken, later zou blijken waarom...

Het tweede gedeelte begonnen we met wind in de flank maar we draaiden steeds verder met onze rug naar de wind. Dat was te merken aan de snelheden, deze liepen op tot 40 per uur. Het einde kwam in zicht en we gingen de lange polderwegen in met de wind in de rug. Na een tijdje zagen we over onze linkerschouder de grote gebouwen in Wageningen waardoor we beseften dat de laatste kilometers wind tegen zouden zijn. 

Eenmaal tegen de wind in gedraaid kwam Peter naar voren om een solo in te zetten tegen de wind in op de lange polderwegen, dit was naar eigen zeggen de reden dat hij op de heuveltjes op zich liet wachten. Hij zette aan en keek op zijn teller : 22km/pu :-) Na een kleine kilometer werd hij verlost door de overige vachtjes, ze namen het de laatste 10km nog even van hem over. Maar...hij was 800meter heer en meester!

Uiteindelijk kwamen we na 70 kilometer moe maar voldaan aan bij de eindstreep. Snel naar huis voor een warm bad was het devies. 

Kortom, ook dit weekend weer een aangepast programma gehad. We zouden rond deze tijd moeten kunnen uitkijken naar de mooie droge zonnige weekenden, echter lijken deze nog ver weg. De 160km van de vacanceoleil classic in landgraaf staat voor volgende week op het programma, echter Peter en Frank hebben al aangegeven dat de 120km toch wel ver genoeg gaat zijn. Het blijft namelijk nog steeds gewoon koud!

positief puntje, uit betrouware bronnen is vernomen dat Peter volgende week een wheelie gaat maken zoals sagan dat afgelopen weekend liet zijn na Gent Wevelgem! We zijn benieuwd....