Afgelopen zondag was het weer eens tijd voor een ritje tussendoor. Daar het weer nog steeds belabberd is, en er weken voorbij waren gegaan met erg natte toertochten, waren we blij dat bij het krieken van de dag geen regen viel. De Servais Knaven Classic werd voor het eerst georganiseerd en vond plaats in Etten-Leur. Aangezien dit voor bijna alle vachtjes lekker dichtbij is konden we deze natuurlijk niet overslaan. Wel beloofde het een vlakke rit te worden, en dus moest het een eitje zijn in de voorbereidingen van een aantal vachtjes die de Marmotte gaan rijden in Frankrijk deze zomer.

Sommigen waren al voor ingeschreven anderen deden dat ter plekke! Dat verliep allemaal erg goed en snel. Ook Servais zelf kwam toen nog even binnenlopen waarna hij nog een ontbijtje ging nuttigen alvorens hij zelf de route zou gaan rijden. Bij de start kwamen nog enkele bekenden langs die met ons van start zijn gegaan. Carel, de man die evenals Frank op een Jan Janssen rijdt en Frank kent van de Jan Janssen forumrit die eenmaal per jaar wordt gehouden (rondleiding in de fabriek door Jan zelf waarna met een hele groep (incl. Jan) een ronde wordt gereden in de buurt van de fabriek! meer info op http://www.janjanssenforumrit.nl)

Ook Jasper van Gils van kwam inclusief verkoudheid aan bij het trivium en voegde zich met een fiets maatje bij ons. Het was 8:45 en we konden op pad. We zagen een groep wegrijden en besloten daarbij aan te sluiten. In deze eerste meters die Patrick en Frank op kop reden om de groep bij te halen, bleek al erg snel dat het hard waaide. Omdat de benen nog vers waren hebben we de groep uiteraard bijgehaald en reden we lekker uit de wind in de richting van Zundert. 

Nadat al vroeg de op kop rijdende ploeg bleef stilstaan omdat ze een pijltje verkeerd begrepen langs de route, kwamen de vachtjes ineens een stuk verder naar voren. Gelukkig reden er nog een paar Turfrijders en mensen van de Hoevense wielerclub voor ons om ons uit de wind te houden. Na een kilometer of 40 was het de beurt aan Fran ken Robbert om tegen de wind in te trappen. Gelukkig golfde het parcours wat op en neer waardoor het niet constant een wind recht op kop was. Toen de 50km op de teller stond gaven we het over aan Peter en Rein. Terwijl dat gebeurde zagen we al dat een groot deel van het peloton gelost had. Toen Peter en Rein nog even met 36 in het uur doorbliezen brak het compleet achter ons. Ook voor Carel bleek het wat te hard te zijn gegaan dus ook hij was wat afgezakt. en deed het even rustig aan in de achterliggende groep.

Het toppunt kwam toen bij een kasseistrook ergens richting België. Ik wist dat Jasper hard kon fietsen maar blijkbaar was de 34 in het uur gemiddeld met wind tegen niet voldoende voor hem, en hij en zijn maatje kwamen al stuiterend over de kasseien voorbij om daarna nog even om te kijken en in e polder te verdwijnen!

Aangezien het hele peloton eraf was moesten we zelf de kop nemen en konden ons niet meer verschuilen achter een groep. Toen bleek dat Patrick zijn benen het wel even genoeg vonden en toen Robbert nog even wilde aantrekken naar een gemiddelde van 32 besloot Patrick dat het even nodig was een pauze in te lassen. We daarom ook na 80 km even langs de kant gaan zitten. Hier kwamen ook de dames van Robbert, Patrick en Frank (en Franks zoon Stijn) die in de volgauto reden even langs. 

Na een snelle hap zijn we weer doorgereden. Een groep in zicht zorgde ervoor dat we kop over kop moesten waarna we aan konden sluiten en weer even bij konden komen. We kwamen toen na 113km aan bij de eerste en enige officiële stop. Hier waren de vrouwen en kinderen weer present en konden we weer even wat eten naar binnen werken. Na deze uitgebreide stop zijn we weer opgestapt voor de laatste 30 km. In deze laatste kilometers hadden we wind mee konden we lekker door de polders naar huis trappen.

Uiteindelijk en mooie trainingstocht met een goed gemiddelde (geloof rond de 33 ofzo??). De vachtjes konden die middag weer verdiend genieten op de bank met de beentjes omhoog, oh jah: en die Giro aan op de televisie uiteraard!

FOTOS STAAN OP DE FOTOPAGINA! FILMPJES ZIJN TE ZIEN OP WWW.AMSTELGOLDRACE.NL --> TOERVERSIE --> DEELNEMERS --> ZOEKEN OP NAAM --> MIJN VIDEOS

De vachtjes zijn op zoek naar sponsoren die hun logo en/of informatie op de nieuwe pakken willen laten drukken in ruil voor een financiële vergoeding. Uiteraard ook een vermelding op de website! Het gaat om een vriendengroep die veel toertochten rijden in de benelux (en soms zelfs verder). Mocht u ons met een kleine vergoeding willen steunen dan kun u contact opnemen via Dit e-mailadres is beschermd tegen spambots. U heeft Javascript nodig om het te kunnen zien.

Deze foto stond gister al op de site van de Amstel Gold Race en werd door Peter opgemerkt.
Er zullen er vele volgen die ook op deze site te vinden zullen zijn uiteraard!

Vroeg, ver, koud, toch verband in gezicht door de zon, glad, voldaan zijn toch wel de kernwoorden van het afgelopen weekend. De vachtjes presteerde het om de Amstel Gold Race 2012 met 200km succesvol af te leggen. Zelf Patrick die eigenlijk de 125km wilde rijden bleek in onwaarschijnlijk goede conditie en reed de 200km met ons mee!

Na op vrijdag al te zijn aangekomen in onze zeer luxe caravan werd de bodem voor de dag erop gelegd met macaroni, veeeeel macaroni (want Frank had boodschappen gedaan, dan weet je het wel). Nadat we daarna nog even wat tv hebben gekeken werden de bedjes al snel opgezocht want er werd besloten om 6uur op te staan.

Na een koude nacht (en dat was te voelen in die caravan) ging de wekker dus om 6uur af waarna Peter, Sandra, Patrick, Suzanne en Frank (of was het nou Jelle?? Voor de duidelijkheid, Jelle had een examen en kon niet en dus heeft Frank zijn plaats  overgenomen.) en werden er snel wat boterhammen en eierkoeken naar binnen gewerkt. Hierna zijn we op de fiets gesprongen en naar Valkenburg gereden. Hier aangekomen de stuurbordjes opgehaald en even gewacht op Harm en Ellen die met de auto zijn gekomen.

Rond 7:45 zijn we van start gegaan. Het doel van de dag was om de rit uit te rijden en alle heuvels op te fietsen. Dus geen supersnelheden maar vooral genieten en de 200km (verder dan welke toertocht tot nu toe) volbrengen. Het begin was vooral koud, maar met een steeds beter doorkomend zonnetje was het heerlijk fietsen. Al snel kwam de eerste pukkel (Geulhemmerberg) die we op moesten, dit zorgde ervoor dat we gelijk lekker warm waren.

Hierna kwam al snel de splitsing tussen de 125 en 200km. Op dit punt namen de mannen dus afstand van de vrouwen. Na nog een aantal klimmetjes en vals platjes gehad te hebben kwam de eerste tegenslag, een lekker band voor Patrick. Als een ware mechanieker verwisselde Peter de binnenband van Petje en dus konden we daarna weer door. Op de inmiddels zoveelste heuvel (meen 3e of 4e) reed Harm lek. Met nog geen 50km op de tellen en al 2 keer lek was dit niet erg goed voor het gemiddelde en de rest van de dag. Gelukkig bleek dit achteraf de laatste lekke band te zijn!

We kwamen na 50km op de eerste rustpost uit. Deze werd aangegrepen om nog eens goed te eten en de bidons te vullen. We zijn echter wel snel weer verder gereden want we hadden tenslotte al een paar keer stil gestaan onderweg. We hadden nu in ieder geval 4 klimmetjes gehad: De Geulhemmerberg, Maasberg, Adsteeg en de Lange Raarberg

Na de stop gingen de vachtjes gestaag verder en de kilometers tikten voorbij. Na een kleine 100km begonnen de benen voelbaar en liepen sneller vol. Maar met de conditie die de vachtjes hadden opgebouwd herstelde ze snel. Na de Wachelderberg en Fromberg kwamen we terug in Valkenburg en zaten de eerste 100km erop! Tijdens de rustpost in Valkenburg kon de balans worden opgemaakt. Patrick begon over stukjes afsnijden te praten en voelde zich misselijk. De andere vachtjes voelde de beentjes ook al goed maar hadden goede hoop op een goede afloop!

De 2e 100km werden ingegaan en Patrick voelde zich op de fiets na de stop weer beter dan toen hij stilstond, gewoon blijven trappen dus! De geulhemmerberg en Bemelerberg volgde snel. Wel werd de weg weer wat vaker vlak en ging het minder vaak op en af. Dat was erg fijn voor de beentjes die even konden herstellen.

Langzaam begon de zon te verdwijnen en waren er af en toe wat druppels op de brillen waar te nemen. De 2e rustpost was na 140km een welkome stop. Frank heeft een half uur in een dixie gezeten (Petje wilde zelfs gaan kijken of hij niet flauwgevallen was...Peter daarentegen stelde voor de dixie om te gooien..) en iedereen heeft even op zijn gemak de voorraden aangevuld.

De laatste 60km lagen voor ons en ook Patrick begon het licht aan het eind van de tunnel te zien. We vervolgde onze weg wetende dat dit wel het zwaarste stuk zou gaan worden qua beklimmingen. Ieder op zijn eigen tempo fietste binnen de eerste 15km na de stop de Loorberg, Eyserbosweg en Huls op. Harm deed dit als een ware bergbeklimmer die zich niet gek laat maken door het tempo van anderen. Op zijn gemakje kwam hij niet als eerst boven, maar als de heuvel 5 keer zo lang was zou hij op hetzelfde tempo de heuvel op kunnen! Patrick had alleen nog de stand "op karakter" beschikbaar en kwam hier ongelooflijk ver mee tot nu toe en fietste alle heuveltjes netjes op! Peter en Frank kwamen steeds vlak na elkaar als eerst boven op de heuvels.

Patrick zette nu echt het verstand op nul en besloot voor de volle 200km mee te gaan nu er toch al 170km waren gereden. Nadat hij Lotte langs de kant had gezien met haar dikke buik (voor de duidelijkheid: omdat er iets aan het groeien is in die buik) kreeg hij de energie die hij nodig had voor de laatste 30 kilometers. 

De elende begon toen de donkere wolken uitmondde in regen en hagel. Ineens was het ijskoud en besloten we te schuilen. Helaas wees de buienradar uit dat het voorlopig niet droog zou worden en besloten we verder te fietsen door de regen. De brillen gingen af omdat er niet meer door te zien was, hoofdpijn kwam opzetten om dat de koude hagelstenen ertegen sloegen en het hele lichaam werd koud.

De vachtjes waren daarom ook blij dat de stijle klimmetjes in snel tempo voor bij kwamen. De kou werd dan even niet gevoeld. Trots waren ze toen op de keutenberg 90% van de mensen naar boven aan het wandelen was en alleen Harm, Peter en Frank al fietsend de keutenberg opgingen. Patrick maakte een schakelfout en moest daarom even van de fiets, maar klom daarna ook de keutenberg al fietsen op!

Als de keutenberg beklommen is weet je als fietser dat je het gaat halen. Een stukje door de kou en het glooiende landschap van Limburg bracht ons aan de voet van de kouberg (zo noem ik hem nu maar). Hier is het zo druk en ben je zelf zo trots dat je hem bijna niet voelt. Vanzelf gingen de vachtjes de Cauberg op en finishte in een nette 9,5uur incl 2 lekke banden, gewone pauzes en een schuilpauze.

Ook de dames hadden onderweg wat technische problemen gehad maar toch de 125km in een knappe tijd afgelegd, dus ook Ellen, Sandra en Suzanne: CHAPEAU!!

Met de kou op het lichaam gingen ze snel terug naar de camping waar werd genoten van een heerlijk warme douche. Na nog wat gegeten te hebben op de camping en een paar pilsjes later zakte de oogleden steeds verder. Wederom vroeg naar bed dus. Maar ach de uitdaging van 200+ kilometers hebben ze toch maar weer mooi geflikt! Op naar de volgende uitdaging! zou het de 250km worden volgend jaar???

Zodra er meer foto's beschikbaar zijn zet ik ze onder het fotoalbum. De filmpjes komen als het goed is deze ochtend online. Je kunt ze bekijken door naar deze pagina te gaan:

http://amstelgoldrace.nl/index.php?pageId=52&languageId=11

en te zoeken op naam...(Frank is dus te vinden onder Jelle)

Petje, Frank en Patrick samen met Boogerd op de top van de Cauberg na 150km Amstel gold!

Oude tijden gaan herleven. Zoals voor mijzelf (Frank) in ieder geval het hele fietsvirus begon tijdens de eerste echte toertocht een aantal jaar geleden: De Amstel Gold Race. Destijds de 150km en inmiddels gaan we voor de reuzeafstand van 200km (excl. van en naar de start dus de 220 moet wel gehaald worden!!)

Ettelijke jaren geleden kwamen Petje en Peter met hun fietsverhalen tijdens een verjaardag, na wat pilsjes heb ik toen verteld dat ik ook wel mee zou doen. Hierna wilde ik mijn woord houden en begon op een oude fiets van mijn schoonvader te oefenen. Tijdens trainingen in Limburg bleek dat de fiets toch wat verouderd was en heb toen een 2e handsje werd aangeschaft. Met deze fiets is destijds de 150km Amstel Gold Race helemaal goed verlopen!

Na deze tijd heeft de fietsclub zich uitgebreid tot een echte wielervereniging "de vachtjes" , met zelfs eigen tenues. Sinds dit jaar is zelfs de bijna voltallige groep te vinden op nieuwe fietsen! Het is dus echt na het voetballen wat we zon beetje allemaal hebben gedaan in 1 team de officiële 2e sport geworden in ons leven!

Nu inmiddels 3 jaar (meen ik) verder gaan dezelfde 3 personen als hierboven (en ook Harm, Suzanne en Sandra) de Amstel gold weer rijden. De dames de 100 de mannen het dubbele. Zelf ben ik hele benieuwd aangezien het voor mezelf de eerste keer is dat ik zon grote afstand ga rijden. Naar met de goede voorbereidingen en de redelijke weersvoorspellingen moet het goedkomen! Uiteraard zullen foto's en een verslag van de AGR 2012 volgende week op deze site te vinden zijn.

Afgelopen vrijdag (beter laat dan nooit) zijn Petje en Frank afgereisd naar Oudenaarde om een lus te pakken van de ronde van Vlaanderen. Eenmaal aangekomen bekeek Petje de routes een goed en koos al snel voor de oranje lus. Dit is de laatste lus van de ronde en bevat de meeste klimmetjes en kasseien (jeuu!!)

De fietsen gingen van de auto en een Belg die later de bijnaam Kees Kassei zou krijgen kwam een praatje maken. Hij wilde de ronde met ons meerijden wat wij natuurlijk prima vonden! Door het glooiende landschap reden we over de boerenweggetjes. De eerste heuvel die we tegenkwamen reden we vrolijk voorbij wat we op dat moment jammer vonden maar ach er zouden er nog wel volgen. Als eerste kwamen we bij de Steenbeekdries die wel al gelijk langs de verkeerde kan zijn opgeklommen omdat we de bordjes kwam waren. Eenmaal over de heuvel kwamen we de bordjes weer tegen en gingen door.

nu begon het echt zwaar te worden, we gingen een voor een de heuvels op waarbij de een nog dramatischer gelegde kasseien had dan de andere. Het ging hier om de Paterberg, Kluisberg, Oude Kwaremont, Eikenberg, Kluisberg en Taaienberg.  Stuk voor stuk echt klimmetjes die een goede basis leggen voor de 200km van de Amstel Gold Race het volgende weekend.

De kasseienstroken waren als altijd weer echte tegenvallers. Vooral Kees Kassei begon allerlei Belgische vloekwoorden te gebruiken als hij ze aan zag komen. Al stuiterend op zijn fietsje kam hij dan ook bij de kasseien achter Petje aan gehobbeld! Om de moed echt in onze schoenen te laten schuiven, kwam er op een van de kasseienstroken ver op het eind nog een Brits semi-prof ploegje voorbij gedenderd. Tering wat gaan die gasten hard, terwijl wij echt het idee hadden dat we goed bezig waren!

Eenmaal de lus bijna gehad te hebben met nog 2 laatste heuvels (cote de trieu en knokteberg) besloten we on het Flandrien café nog wat te gaan eten om daarna nog even de muur te gaan opzoeken omdat deze op een andere lus lag. Echter bij de rotonde van het Flandrien café kwam petje in aanraking met een hoog opstaand stoeprandje en een val was het gevolg. Met een knie die op 2 plaatsen compleet open lag en niet stopte met bloeden werd besloten tijdens het eten om toch maar terug te rijden.

Nadat we de spaghetti boonlonaise (ofzioiets) en omelet op hadden, zijn we weer huiswaarts gekeerd. Het bleek maar goed dat we op tijd zijn weggereden want bij Antwerpen en Meer stonden beide files wat ervoor zorgde dat we pas om 17:00 weer echt thuis waren.

Kortom, een leuke tocht die er echt wel voor zorgt dat je het warm krijgt! Op naar de Amstel gold race  200km volgende week , ik ben benieuwd....

Ronde van Vlaanderen 2012

Dit jaar geen ronde van Vlaanderen voor de vachtjes. De fietsen moeten worden gespaard voor nog grotere uitdagingen die op het programma staan. Vandaar dat Peter en Frank van het weekend zelf maar een tochtje hebben gepakt van Etten-Leur naar Den Bosch wat op de teller een kleine 100km bleek te zijn. De kilometers trapte gemakkelijk weg en dus waren we snel in Den Bosch alwaar we zelfs nog tijd hadden voor een portie bitterballen en een pilsje op het terras, heerlijk! Daarna uiteraard snel doorgereden naar Peter thuis en de ronde van Vlaanderen gekeken. Ook dit keer weer een paar echte kantelmomenten die de ronde toch de ronde maken! Voor degenen die het gemist hebben of het gewoon nogmaals willen zien hierbij de filmpjes van de tandentuffers van 2012 : 

Dreigbrief voor Vlaanderens Mooiste Van onze Telesportredactie

OUDENAARDE -  Het nieuwe parcours van de Ronde van Vlaanderen blijft de gemoederen maar bezig houden bij onze zuiderburen. De burgemeester van Oudenaarde, zondag de finishplaats in 'Vlaanderens Mooiste', heeft zelfs een brief ontvangen waarin wordt gedreigd met het uitstrooien van spijkers op de omstreden route.

De 'nieuwe' ronde voert de renners niet meer over de traditionele finale met de Muur van Geraardsbergen en Bosberg. De twee iconen van de wielersport maken plaats voor een finale met drie keer de beklimming van de oude Oude Kwaremont en drie keer de Paterberg. De finish ligt in Oudenaarde in plaats van Ninove.

"De brief komt van iemand die van de Ronde houdt", aldus burgemeester Marnic de Meulemeester in het Gazet van Antwerpen. "Iemand die geen vrede neemt met de grondige hertimmering van het parcours."

De organisatoren hopen met de ingreep de sportieve beleving in de finale nog op te drijven.